Κλῖμαξ Ἰωάννου Σιναΐτου

Ἀρχικὴ Σελίδα: Τέρτιος
Ἑπόμενο: ΛΟΓΟΣ ΙΔ’ – Περὶ τῆς παμφίλου καὶ δεσποίνης πονηρᾶς γαστρὸς
Προηγούμενο: ΛΟΓΟΣ ΙΒ’ – Περὶ ψεύδους
Πίναξ Περιεχομένων: Κλῖμαξ Ἰωάννου Σιναΐτου

ΛΟΓΟΣ ΙΓ’ – Περὶ ἀκηδίας

Εἶς καὶ οὗτος πολλάκις τῶν τῆς πολυλογίας κλάδων, ὡς καὶ ἤδη φθάσαντες εἴπομεν, ἐστί, καὶ πρῶτος ἀπόγονος, λέγω δὴ ὁ τῆς ἀκηδίας. Διὸ καὶ ἁρμόζουσαν αὐτῷ τάξιν ἐν τῇ πονηρᾷ ἀλύσει ἀπενείμαμεν. Ἀκηδία ἐστὶ πάρεσις ψυχῆς, καὶ νοὸς ἔκλυσις, ὀλιγωρία ἀσκήσεως, μῖσος τοῦ ἐπαγγέλματος, κοσμικῶν μακαρίστρια, Θεοῦ διαβλήτωρ, ὡς ἀσπλάχνου καὶ ἀφιλανθρώπου, ἀτονία ψαλμῳδίας, ἐν προσευχῇ ἀσθενοῦσα, ἐν διακονίᾳ σιδηρᾷ, ἐν ἐργοχείρῳ ἄοκνος, ἐν ὑπακοῇ δόκιμος. Ἀνὴρ ὑποτακτικὸς ἀγνώριστος, διὰ τῶν αἰσθητῶν τὰ νοητὰ κατορθωκώς. Κοινόβιον ἀκηδίας ἀντίπαλον ἀνδρὶ δὲ ἡσυχαστῇ σύζυγος αἰώνιος, πρὸ θανάτου αὐτοῦ οὖ μὴ ἀποστήσεται. Καὶ πρὸ τελευτῆς αὐτοῦ καθημέραν παλαίσει. Κέλλαν ἀναχωρητοῦ ἰδοῦσα ἐμειδίασε, καὶ προσεγγίσασα αὐτῷ πλησίον ἐσκήνωσεν. Ἰατρὸς νοσοῦντας ἔωθεν ἐπισκέπτεται καὶ ἀκηδία ἀσκοῦντας περὶ μέσον ἡμέρας. Ξενοδοχεῖα ἀκηδίας ὑποβολή, καὶ ἐλεημοσύνας δι’ ἐργοχείρων δυσωπεῖ ἐργάζεσθαι. Ἐπισκέπτεσθαι ἀσθενοῦντας προτρέπεται προθύμως, ὑπομιμνήσκουσα τοῦ λέγοντος, «Ἀσθενὴς ἤμην καὶ ἤλθετε πρὸς με». Πρὸς ἀθυμοῦντας καὶ ὀλιγοψύχους ἡ ὀλιγόψυχος ὑποβάλλουσα. Ἐν προσευχῇ σταθέντας ἀναγκαίων πραγμάτων ὑπομιμνήσκει, καὶ πᾶσαν μηχανὴν ποιεῖ ἐκεῖθεν ἠμᾶς φορβιᾷ εὐλόγῳ ἀποσύραι ἡ ἄλογος. Τρίωρον φρίκην καὶ κεφαλαλγήαν, πρότερόν τε και στρόφον ἀκηδίας δαίμων πεποίηκε. Τῆς ἐννάτης καταλαβούσης μικρὸν ἀνένευσε τῆς τε τραπέζης τεθείσης, τῆς στρωμνῆς ἐπήδησε. Καὶ τῆς εὐχῆς καταλαβούσης πάλιν τὸ σῶμα βεβάρηται. Ἐν προσευχῇ σταθέντα τῷ ὕπνῳ ἐβάπτισε, καὶ χάσμοις ἀκαίροις τοῦ στόματος τὸν στίχον διήρπασεν. Τῇ μὲν λοιπὰ πάθη μιᾷ τινι ἀρετῇ ἕκαστον αὐτῶν κατήργηται. Ἀκηδία δὲ τῷ μοναχῷ περιεκτικὸς θάνατος. Ἀνδρεία ψυχὴ νοῦν ἀποθανόντα ἀνέστησεν. Ἀκηδία δὲ καὶ ὀκνηρία ὅλον τὸν πλοῦτον ἐσκόρπισεν. Ἑνὸς καὶ τούτου καὶ πάντων βαρυτάτου τῶν ὀκτὼ τῆς κακίας προστατῶν ὑπάρχοντος κατὰ τὴν ἐκείνων ἀκολουθίαν, καὶ ἐν τούτῳ ποιήσωμεν. Πλὴν κἀκεῖνο προσθήσομεν. Ψαλμῳδίας μὴ παρούσης, ἀκηδία οὐ φαίνεται. Καὶ κανόνος τελεσθέντος ὀφθαλμοὶ διηνοίχθησαν. Ἐν καιρῷ ἀκηδίας οἱ βιασταὶ φαίνονται. Οὐδὲν γὰρ στεφάνους προξενεῖ ὡς ἀκηδία μοναχῷ. Κατανόησον, καὶ εὑρήσεις ἐν τῇ στάσει τῶν ποδῶν παλαίουσαν. Καὶ ἐν καθέδρᾳ ἀνακλίνειν δοκιμάζει, τῷ τοίχῳ τὸν κέλλης παρακύπτειν προτρέπεται, ψόφους καὶ κτύπους ποδῶν ποιοῦσα. Ὁ ἑαυτοῦ πενθῶν ἀκηδίαν οὐκ οἶδεν. Δεσμείσθω καὶ οὗτος ὁ τύραννος ὕπο μνήμης πταισμάτων, καὶ τυπτέσθω ὑπ’ ἐργοχείρου. Συρόμενός τὲ ὑπὸ ἐννοίας τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, καὶ παραστὰς τὰ προσήκοντα ἐρωτάσθω. Λέγε λοιπὸν σύ, ὦ παρειμένε καὶ ἔκλυτε, τὶς ὁ τετοκὼς σε κακῶς; Τίνες οἱ σοὶ ἀπόγονοι; Τίνες δὲ οἱ σε πολεμοῦντες; Καὶ τὶς ὁ σοῦ ἀναιρέτης; Ο δὲ φησιν, ἐν τοῖς μὲν ἀληθείᾳ ὑποκόοις οὐκ ἔχω ἐγὼ ποῦ τὴν κεφαλὴν κλῖναι. Ἐν οἶς δὲ ἔχω, καθ’ ἡσυχίαν συνδιάγω τούτοις. Αἰ δὲ μοῦ κλήτριαι πλεῖσται. Ποτὲ μὲν ἀναισθησία ψυχῆς, ποτὲ δὲ ἀμνημοσύνη τῶν ἄνω. Ἔστι δὲ ὅτε καὶ ὑπερβολὴ καυμάτων. Ἐμοῦ ἀπόγονοι μεταβάσεις τόπων σὺν ἐμοὶ γινόμεναι παρακοὴ πατρός, ἀμνημοσύνη κρίσεως. Ἔστι δὲ ὅτε καὶ κατάλειψις τοῦ ἐπαγγέλματος. Αἰ ἐμοῦ ἀντίδικοι, ὑφ’ ὦν δέδεμαι νῦν, ψαλμῳδία σὺν ἐργοχείρῳ. Ἐμοῦ ἐχθρός, θανάτου ἔννοια. Ἡ ἐμὲ δὲ θανατοῦσα ἐστι προσευχὴ μετὰ ἐλπίδος βεβαίας τῶν καλῶν. Τὶς δὲ ὁ τετοκὼς προσευχήν, αὐτὴν ἐρωτήσατε.

Τρισκαιδεκάτη νικῇ, ἢν ὄντως ὁ κτησάμενος ἐν παντί, δόκιμος κατέστηκε καλῷ.



Ἑπόμενο: ΛΟΓΟΣ ΙΔ’ – Περὶ τῆς παμφίλου καὶ δεσποίνης πονηρᾶς γαστρὸς
Προηγούμενο: ΛΟΓΟΣ ΙΒ’ – Περὶ ψεύδους
Πίναξ Περιεχομένων: Κλῖμαξ Ἰωάννου Σιναΐτου
Ἀρχικὴ Σελίδα: Τέρτιος