Κλῖμαξ Ἰωάννου Σιναΐτου

Ἀρχικὴ Σελίδα: Τέρτιος
Ἑπόμενο: ΛΟΓΟΣ ΚΒ’ – Περὶ τῆς πολυμόρφου κενοδοξίας
Προηγούμενο: ΛΟΓΟΣ Κ’ – Περὶ ἀγρυπνίας σωματικῆς, πῶς διὰ ταύτης γίνεται ἡ τοῦ πνεύματος, καὶ πῶς δεῖ ταύτην μετιέναι
Πίναξ Περιεχομένων: Κλῖμαξ Ἰωάννου Σιναΐτου

ΛΟΓΟΣ ΚΑ’ – Περὶ τῆς ἀνάνδρου δειλίας

Εἰ μὲν ἐν κοινοβίοις ἢ ἐν συνοδίαις τὴν ἀρετὴν μετέρχῃ, οὐ πάνυ ὑπὸ δειλίας πολεμεῖσθαι πέφυκας. Εἰ δὲν ἐν ἠσυχαστικωτέροις τόπος ἀγωνίζῃ, μὴ σου κυριεύσῃ τὸ τῆς κενοδοξίας γέννημα, καὶ ἀπιστίας θυγάτηρ. Δειλία ἐστὶ νηπιῶδες ἦθος ἐν γηραλέᾳ κενοδόξῳ ψυχῇ. Δειλία ἐστὶν ἐκτροπὴ πίστεως ἐπὶ προσδοκίᾳ ἀδοκήτων. Φόβος ἐστὶ προμελετώμενος κίνδυνος. Ἢ πάλιν, φόβος ἐστὶ σύντρομος αἴσθησις καρδίας περὶ ἀδήλων συμφορῶν κλονουμένη, καὶ ὀσχάλλουσα. Φόβος ἐστὶ πληροφορίας στέρησις. Ὑπερήφανος ψυχὴ ἐστι δειλίασ δούλη ἑφ’ ἑαυτῇ πεποιθυΐα, καὶ κτύπους κτισμάτων καὶ σκιὰς δεδιῶσα. Οἱ μὲν πενθοῦντες καὶ ἀπηλγηκότες, δειλίαν οὐ κέκτηνται. Ἔκστασιν δὲ πολλάκις δειλαινόμενοι ὑπομεμενήκασι καὶ εἰκότως. Δικαίως γὰρ τοὺς ὑπερηφάνους ἐγκαταλιμπάνει Κύριος, ἴνα καὶ οἱ λοιποὶ παιδευθῶμεν μὴ ἐπαίρεσθαι. Πάντες μὲν οἱ δειλιῶντες κενόδοξοι. Οὐ πάντες δὲ οἱ μὴ δειλιῶντες ταπεινόφρονες, ἐπεὶ καὶ λῃσταὶ καὶ τυμβωρύχοι οὐ δειλιαίνονται ὡς ἔτυχεν. Ἐν οἶς ἐκδειμαστοῦσθαι εἴωθας τόποις, ἀωρίᾳ μὴ ὄκνει παραγίνεσθαι. Εἰ δὲ ὑποχαλάσεις ὀλίγον, συγγηράσει σοι τοῦτο τὸ νηπιῶδες πάθος καὶ γελοῖον. Πορευόμενος, προσευχῇ ὁπλίζου. Καταλαβών, τὰς χεῖρας διαπέτασον, Ἰησοῦ ὀνόματι μάστιζε πολεμίους. Οὐ γὰρ ἐστιν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς ἰσχυρότερον ὅπλον. Ἀπαλλαγεὶς τῆς νόσου ἀνύμνει τὸν λυτρωσάμενον. Εὐχαριστούμενος γὰρ εἰς αἰῶνα σκεπάσει σε. Οὐδέποτε δυνήσῃ τὴν γαστέρα ὑφ’ ἒν ἐμπλῆσαι, ὥσπερ οὐδὲ δειλίαν νικῆσαι. Κατὰ τὸ μέτρον τοῦ πένθους θᾶττον ὑποχωρήσει, καὶ κατὰ τὴν ἐκείνου ἔλλειψιν δειλοὶ διαμένομεν. «Ἔφριξαν μοὺ τρίχες καὶ σάρκες», ὁ Ἐλιφὰζ ἔφησε, τὴν τοῦ δαίμονος πανουργίαν διηγούμενος. Ποτὲ μὲν ἡ ψυχή, ποτὲ δὲ τὸ σῶμα προεδειλίασε καὶ τῷ ἑτέρω τοῦ πάθους μετέδωκεν. Ὅταν τῆς σαρκὸς δειλανθείσης, ἐν τῇ ψυχῇ ὁ φόβος ὁ ἄκαιρος οὐκ εἰσέδυσε, πλησίον ἡ τῆς νόσου ἀπαλλαγή. Ὅταν δὲ ὄντως δειλίας ἠλευθερώθημεν, οὐ τόπων σκοτία καὶ ἐρημία ἐνισχύει καθ’ ἠμῶν τοὺς δαίμονας, ἀλλὰ ψυχῆς ἀκαρπία. Ἔστι δὲ ὅτε καὶ ἡ οἰκονομικὴ παίδευσις. Ο δοῦλος Κυρίου γενόμενος τὸν οἰκεῖον Δεσπότην καὶ μόνον φοβηθήσεται. Ο δὲ τοῦτον οὔπω φοβούμενος, τὴν ἑαυτοῦ σκίαν πολλάκις πεφόβηται, ἐπιστάντος μὲν ἀοράτου πνεύματος φοβεῖται τὸ σῶμα. Ἐπιστάντος δὲ ἀγγέλου ἀγάλλεται ταπεινῶν ἡ ψυχή. Διὸ ἐκ τῆς ἐνεργείας τὴν παρουσίαν νοήσαντες, θᾶττον εἰς προσευχὴν ἀναπηδήσωμεν, συμπροσεύξασθαι γὰρ ἡμῖν ὁ ἀγαθὸς ἠμῶν φύλαξ ἐλήλυθεν.



Ἑπόμενο: ΛΟΓΟΣ ΚΒ’ – Περὶ τῆς πολυμόρφου κενοδοξίας
Προηγούμενο: ΛΟΓΟΣ Κ’ – Περὶ ἀγρυπνίας σωματικῆς, πῶς διὰ ταύτης γίνεται ἡ τοῦ πνεύματος, καὶ πῶς δεῖ ταύτην μετιέναι
Πίναξ Περιεχομένων: Κλῖμαξ Ἰωάννου Σιναΐτου
Ἀρχικὴ Σελίδα: Τέρτιος